Kuryer çantası və üç dayanacaq

[lavendercherida]

Adım Rüstəm. Kuryerəm. Yəni, sifarişləri çatdıran adam. İşim belədir: səhər tezdən ofisə gedirəm, çantama paketləri yığıram, sonra Bakının bir ucundan o biri ucuna qaçıram. Həmin gün də elə oldu – 17 sifariş, 6 saat, üstəlik yağış.

Günorta saat 2-də artıq ayaqqabılarım islanmışdı. Çətirimi harasa itirmişdim. Xeyli vaxt axtardım, tapa bilmədim. Müştərilər əsəbi – biri deyir “gecikdin”, o biri deyir “çatdırılma haqqı bahadı”. Normaldı, öyrəşmişəm. Amma həmin gün bir az fərqli idi. Yorğunluq dağ kimi çiyinlərimə çökmüşdü.

Saat 6-ya yaxın sonuncu sifarişi çatdırdım. Yasamal rayonu, köhnə binalar. Müştəri mehriban çıxdı – bir qutu çay verdi mənə. “Yorğunsan, apar iç” – dedi. Təəccübləndim, təşəkkür etdim. Çay qutusunu çantaya atıb yaxınlıqdakı parka keçdim. Skamyada oturdum. Telefonumun batareyası 15 faiz idi.

Çay qutusunu açdım – limonlu, isti. Bir qurtum içdim. Həyat yenidən gözəl görünməyə başladı. Telefonumu çıxartdım, batareyaya qənaət etmək üçün sadəcə xəbərlərə baxmaq istədim. Amma barmağım sürüşdü – bilirsən o barmaq sürüşməsi? Bir mesaj gördüm. Dostum Rövşən yazmışdı: “Bax, bu linkdə nə oyunlar var, gözün açılsın”. Yanında ünvan vardı: mostbet link.

Düşündüm: “Nə olacaq ki? Bir baxım”. Vurmaq istəmirdim – batareya azdı, pul da azdı. Cibimdə nə vardı? 25 manat. Axşam üçün yemək pulu. Həmin gün bir də qəlyanaltı ala bilməmişdim.

Amma oturdum parkda, yağış çəkilmişdi, çay isti idi, telefon əlində. Baxdım o linkə. Sayt açıldı. Rənglər gözəl, musiqi yox, sadəcə aydın şəkil. Mostbet link məni hansısa oyun dünyasına apardı. Qeydiyyatdan keçmək üçün bir neçə dəqiqə vaxt lazım idi. Doldurdum. “Bəs bu qədər? Tamamdı?”.

Əvvəlcə 10 manat yüklədim. Öz-özümə dedim: “Bir az oyna, sonra yemək alarsan qalanına”. İlk oyun slot oldu. Seçimlərdən birinə toxundum – “Sweet Bonanza” deyə bir şey. Rəngləri şirniyyat kimi. Uşaqlıq yadıma düşdü – bayramlarda konfet, lokum, çərəz.

İlk spin – 50 qəpik. Boş. İkinci – yenə boş. Üçüncü – 1 manat qazandım. Gülümsədim. “Hə, heç olmasa sıfır deyil” – dedim. Dördüncü spin – 2 manat qoyuram. Ekranda konfetlər səpələndi. Xüsusi dövrə açıldı. 5 pulsuz spin. Həyəcanlandım.

Pulsuz spinlərin birincisi – 4 manat. İkincisi – 7 manat. Üçüncü spində birdən bütün ekran parlamağa başladı. Məncə, telefon parlayırdı. Qalibiyyət səsi – uzaqdan gələn zəng kimi. 23 manat qazandım. Dördüncü spin – 12 manat. Beşinci spin – 34 manat.

Cəmi 80 manat. 10 manatlıq ilk mərcim 80 manat olmuşdu. Skamyada oturub əlimi çənəmə söykədim. Parkda uşaqlar futbol oynayırdı. Mən isə düşünürdüm – bu necə mümkündür? Ürəyim tez döyünürdü. Çayım hələ də isti idi. Həyat gözəl idi.

Amma dayanmadım. Aclıq hiss edirdim, amma yemək istəmirdim. Qazanc istəyirdim. Növbəti oyuna keçdim – rulet. Qırmızı-qara. Sadə. 80 manatın 30-nu qırmızıya qoydum. Top fırlandı. Dayandı. Qara gəldi. 30 manat getdi. Nəfəsim sürətləndi. Qalan 50 manatın 20-ni qaraya qoydum. Top yenə fırlandı. Dayandı. Qırmızı gəldi. 20 manat daha getdi.

Cibimdə 30 manat qalmışdı. “Yaxşı, Rüstəm, dayan” – dedim. Amma dayana bilmədim. Çünki həmin an parkda külək əsdi, telefonun işığı üzümə vurdu, uşaqlar qışqırdı. Mən bir anlıq dünyanı unutmuşdum. Bütün diqqətim ekranda idi.

Son qalan 30 manatı bir nömrəyə qoymaq qərarına gəldim. 13 nömrə. Niyə 13? Bilmirəm. Bəzən içimdən elə gəlir. Mərci 30 manat – hamısını. Düyməni basdım. Top fırlandı. O an parkdakı uşaqlar qol vurdu – hansısa qələbə. Mən də sanki onlarla birlikdə qışqırdım. Top dayandı. 13 nömrə.

Ekranda 30 manat döndü 1050 manata.

Telefonu yerə saldım. Həqiqətən. Çantamın yanına düşdü. Bir neçə saniyə yerə baxdım. Sonra güldüm. O elə səsli gülüş ki, uşaqlar mənə baxdı. Əl qaldırdım onlara. Sonra telefonu götürdüm. Ekranda hələ də “1050 manat” yazılmışdı.

Tez pulu çıxartdım. Kartıma gəldi. 5 dəqiqə. Parkda oturdum, çayımın son qurtumunu içdim. İndi çay soyumuşdu. Amma o soyuq çay mənə elə gəlirdi ki, içində bal var. Bəlkə də həyatın dadı belədir – bəzən soyuyur, amma yenə də şirin olur.

O gecə evə getdim. Yolda düşündüm – kuryer işi ağırdır. Səhər tezdən oyan, axşamacan qaç. Amma bir an, bir təsadüf hər şeyi dəyişə bilər. Mənə mostbet link göndərən Rövşənə zəng vurdum. Dedi: “Nə var, girdin baxdın?”. “Bəli” – dedim. “Udun, yoxsa qazandın?” – soruşdu. “Hər ikisi” – dedim.

Həmin puldan 400 manat anama göndərdim. 300 manatı banka qoydum. Qalanı ilə özümə yeni kuryer çantası, yeni ayaqqabı, bir də yaxşı çətir aldım. Artıq çətirimi itirməyəcəm.

Həftələr keçdi. İndi də kuryer işləyirəm. Hələ də yağışda qaçıram, hələ də sifariş çatdırıram. Amma fərq var – cibimdə həmişə ehtiyat pul var. O gecə mənə bir dərs öyrətdi: həyatda hər şey ola bilər, amma ən vacibi o anı tanımaqdır. Mən tanıdım. Və qazandım.

İndi vaxtaşırı həmin sayta girirəm. Amma fərqli qaydalarla – aylıq limit qoymuşam, nə qədər udsam da, maksimum 50 manat oynayıram. Çünki bilirəm ki, bir dəfə qazandığım kimi, bir dəfə də hər şeyi itirə bilərəm. Ağıllı olmaq qazancdan önəmlidir.

Park həmin skamya indi mənim üçün müqəddəsdir. Hərdən axşamüstü gedib otururam. Çay aparıram özümlə. Bəzən telefonumu çıxarıb o gecəyə baxıram – yalnız xatirə üçün. Xatirə yaxşıdır. Xatirələr gülümsədir. Mən də gülümsəyirəm.

Kuryer Rüstəm. Bir gün 1050 manat qazanan kuryer. Komikdir, hə? Amma doğrudur. Və hər dəfə yeni çətirimi açanda düşünürəm – bəzən həyat yağış göndərir, bəzən isə qızıl. Hər ikisini qəbul etməyi bacarmalısan. Mən bacardım. O gecə bacardım. Mostbet link sayəsində. Yox, reklam deyil bu. Sadəcə bir kuryerin hekayəsi. Doğru hekayə.